بالابردن لذت موسیقی با ارتقاء سیستم های صوتی

در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ پیشرفت بی سابقه ای در سیستم های کامپیوتری و تکنولوژی پردازشگرهای دیجیتال سیگنال صورت گرفت.  اکنون با ظهور کامپیوترهای شخصی و دیسک فشرده تجهیزات الکترونیکی وجود دارند که می توانند کیفیت فضاهای آکوستیک را به شکل قابل ملاحظه ای بهبود بخشند و فضاهای کاملا واقعی را برای تجربه ای بی نظیر ایجاد نمایند.

در زمان قدیم مهندسین آکوستیک با تنظیم ویژگیهای سطوح مرزی فضاها، آکوستیک فضا را کنترل می‌کردند و تا جاییکه معماران و طراحان داخلی به آنها اجازه می دادند اندازه ها، زاویه ها ، ویژگیهای جذب و انعکاس دیوارها و دیگر سطوح فضا را تنظیم می‌کردند.

در مقیاس های کوچکتر سیستم دیجیتال پردازش سیگنال ها برای ایجاد ویژگی های سالن کنسرت در دستگاه هایی چون استریوهای خانگی و سیستم های تئاتری و همچنین سیستم های مورد استفاده در اتومبیل مورد استفاده قرار گرفته بود. در حال حاضر سیستمهای الکترونیکی بزرگ در مکانهایی چون  سالنهای نمایش، تماشاخانه ها و سالنهای کنسرت نصب می گردند تا هم به ترمیم ویژگی های آکوستیک سالن های در حال استفاده کمک کنند و در عین حال در سالن های جدید چند منظوره امکان ایجاد ویژگی های آکوستیک گوناگونی را بسته به برنامه ای که در سالن به اجرا گذاشته می شود ایجاد نماید.

مهندسی الکترونیک نیاز به یک طراحی خوب و مناسب آکوستیک را مرتفع نمی کند بلکه استفاده از آن انعطاف پذیری بیشتری را به کاربران ارائه می دهد و می تواند برخی از مشکلات مربوط به محدودیت های فیزیکی محیط که مهندسین سنتی آکوستیک با آن روبرو بودند را برطرف نماید.

کیفیت سسیستم صوتی سالنهای اجرا به نوع اجرا بستگی دارد. برای مثال، برای سخنرانی، نمایشهای بزرگ، اپرا و ارکست سیستمهای صوتی متفاوتی استفاده می‌شود.

در کنسرت ارکست سمفونیک به زمان پژواک طولانی تری نیاز است تا صداهای هر بخش از ارکست را با پژواک قوی کناری، بجای پژواک جلو سالن، ترکیب نماید و در تمام سالن به شکل هماهنگی پخش گردد. بدلیل اینکه آهنگسازان قدیمی محدودیت هایی در فضاهای اجرا داشتند آهنگ ها را به گونه ای می ساختند تا در آن سالن ها به بهترین شکل ممکن به نظر برسند. بنابراین بهترین اجرا برای موسیقی دوره ی باروک در سالنهای کوچک ،برای موسیقی کلاسیک در سالنهای بزرگتر و برای موسیقی رمانتیک امروزی در سالنهای خیلی بزرگ صورت می گیرند.

با این حال، این موضوع را نیز باید در نظر داشته باشیم که پژواک سالن کنسرت تولید صدا را در اجرای اپرا خراب می‌کند. اپرا  نیز مانند سخنرانی نیازمند پژواک قوی در بخش جلوی سالن است تا به خوبی شنیده شود، و همچنین صدای ارکستر در جایگاه نوازندگان ، بدون غلبه بر صدای خوانندگان بطور موزونی ترکیب شود. زمان پژواک مورد نیاز برای اپرا ، حد وسط زمان پژواک ارکست ( پژواک بلند) و سخنرانی (پژواک کوتاه) است.

مهندسی الکترونیک ایجاد ویژگی های آکوستیک خاص برای تغییر رفتاری آکوستیک فضای اجرا است. هدف مهندسی الکترونیک ارتقاء ویژگی های آکوستیک سالن های موجود، و در کل ایجاد یک فضای آکوستیک متغیر و واقعی است. این سیستم ها با قراردادن الکترونیکی سطوح انعکاس واقعی در موقعیت های مناسب و ازبین بردن الکترونیکی جذب زیادی صدا عمل می کنند.

کار این سیستمها قرار دادن سطوح انعکاسی در محلهای مناسب و حذف صدای اضافی جذب شده در محیط است.

مهندسی الکترونیک هیچ شباهتی به سیستم های معمول ندارد جز اینکه این فرایند نیز از طریق استفاده از تجهیزات صوتی مانند میکروفون و پردازش سیگنال ها و آمپلی فایر و بلند گو صورت می گیرد. برخلاف سیستمهای صوتی مرسوم، در سیستمهای صوتی مهندسی الکترونیک از تعداد کمی میکروفون و تعداد زیادی بلندگو استفاده می‌شود که بر روی دیوارها و سقف نصب میشوند.

این سیستمها به دلیل داشتن برخی ویژگیها، از سیستمهای عمومی و مرسوم متمایز می‌شوند. مهندسی الکترونیک بیشتر از آنکه برای اجرا کنندگان موثر واقع شود، عموماً موجب بهبود فضای آکوستیکی می‌شود، و اگر مهندسان آکوستیک در بکارگیری آن آزادی عمل داشته باشند، می‌توانند به بهبود آکوستیک محیط کمک قابل توجهی نمایند. موزون سازی موسیقی و صداها بر عهده ی مهندس آکوستیک نیست، بلکه وظیفه رهبر اکستر می‌باشد.

پیشرفت مهندسی الکترونیک در سال ۱۹۳۰ با آزمایشات انجام شده توسط RCA در آکادمی موسیقی فیلادلفیا آغاز شد، بدین ترتیب که در مسیر پله های سالن همایش بلندگوهایی نصب شد تا پژواک صدای سالن افزایش یابد. در سال ۱۹۵۵ اولین سیستم امبیوفونیک فیلیپس در خانه ی اپرای La Scala واقع در میلان ایتالیا نصب شد.

سپس سیستم AR ( تشدید صدا) در سالن جشنهای سلطنتی لندن نصب شد و پس از آن، سیستمهای MCR (پژواک چند کاناله) ، ERES(سیستم انعکاس اولیه صدا) ، RODS ( پژوک در زمان نیاز) و ACS (سیستم کنترل صوت) مورد استفاده قرار گرفتند.

بسیاری از شرکتها در حال حاضر با استفاده از تکنیکهای مدرن DSP ، از جمله سیستم اروپایی SIAP (سیستمی برای بهبود آکوستیک) ، سیستم LARES امریکایی ( سیستم تقویت صدا) و سیستم AFC ژاپنی (کنترل صدا)، سیستمهای مهندسی الکترونیک را به بازار عرضه می‌کنند.

هنگامی که اپرای Der Ring des Nibelungen قرار بود در سالن تئاتر Adelaide Festival به اجرا گذاشته شود، این مسئله وجود داشت که علی رغم وضعیت بد آکوستیک سالن، تماشاچیان باید برای بلیط هزینه گزافی بپردازند. بنابراین تعمیر سیستم صوتی سالن در دستور کار قرار گرفت.

سیستم صوتی تالار کنفرانس Festival Teatre به گونه ای تهیه شده که برای سخنرانی، کنسرت و نمایش موزیکال نیز مناسب است. اندازه ی این تالار کنفرانس به گونه ای بود که زمان پژواک در فرکانسهای پایین بلند بود، در فرکانسهای متوسط کوتاه و در فرکانسهای بلند خیلی کوتاه بود. پژواک صداها با فرکانس پایین گاهی اوقات مشکلاتی را برای مهندسین آکوستیک ایجاد  می کرد.

هنگامی که این سالن در سال ۱۹۷۳ افتتاح شد ، یک طرح ابتکاری برای سیستم آکوستیک دیوارهای پشتی و سقف آن در نظر گرفته شد. طراحی سقف به گونه ای بود که پژواکهای سالن را افزایش می‌داد، و موجب انعکاس صدا از سقف به قسمت پایین سالن می‌شد.

این سالن تئاتر به دلیل زمان پژواک فرکانس بلند، متوسط و بسیار کوتاه سیستم صوتی اش، برای ارکست سمفونیک و اپرا مناسب نبود.

دیوارهای این سالن با چوب دکوراتیو پوشانده شده اند که این چوبها سخت هستند و اندازه های متفاوتی دارند ،ولی معمولا به صورت مربعهای ۲۰۰ میلیمتری با قطر ۵۰ میلیمتر هستند. سازنده ی این سالن، بدون اجازه ی مشاور آکوستیک بین هر مربع از چوبها فاصله ای قرار داده بود. وجود این فواصل از کنده شدن این مربعهای چوبی در نتیجه ی جذب رطوبت جلوگیری می‌کند. اشکال اصلی این سالن، وجود این فواصل بود( که عمق این فواصل بین ۴۰ تا ۶۵ میلیمتر است) ، زیرا باعث جذب فرکانسهای صدا می‌شوند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*